Tara projects

 

Tara staat voor Trade Alternative Reform Action. Deze organisatie werd in de jaren 70 opgericht door professor Shyam S. Sharma. Bedoeling was om met fairtrade werkgelegenheid te zorgen voor kunstenaars en ambachtslieden die in en rond Delhi wonen.  Sindsdien werd de werking uitgebreid naar de provincies Uttar Pradesh, Haryana and Rajasthan. Er werden kleien coöperatieven voor artisanale handwerklieden opgericht, waardoor deze mensen niet meer elkaars concurrenten waren, maar collega’s werden die niet langer afhankelijk waren van vraag en aanbod, die nu een vast loon ontvingen én een bredere afzetmarkt kregen, waaronder Europa. Ook kregen ze mogelijkheid van bijscholing en advies. En met microkrediet konden ze nu hun kinderen naar school laten gaan.

TARA zorgt voor schoolsponsering, ondersteunt vrouwen met educatie, microkredieten en adviezen. In de slums van Delhi organiseert TARA een wijkgezondheidscentrum met een eigen mutualiteitssysteem.

Fairtrade

TARA's missie is om fairtrade toe te passen in de productie- en handelsactiviteiten voor de ontwikkeling van de basis en de andere gemarginaliseerde bevolkingsgroepen. Door het opbouwen van capaciteiten worden prestaties verbeterd en tegelijkertijd worden de sociale rechtvaardigheid en ecologische duurzaamheid verzekerd. TARA volgt de Fair Trade-normen ontwikkeld door de World Fair Trade organisatie (WFTO). Tara heeft onder andere een eigen fabriek in Uttar Pradesh, waar zeepsteenfiguurtjes gemaakt worden. De arbeiders krijgen er een eerlijk loon en gezondheidszorg.

Bawana

Bawana, een spookstad ± 40 km buiten Delhi

Een enorm uitgestrekte vlakte met dicht op elkaar ruwe bakstenen huizen en geïmproviseerde hutten. Open riolen boordevol met plastic en afval barsten uit hun voegen. Veel kinderen die op school zouden moeten zijn lopen al spelend tussen de huizen. Veel mensen voor hun huis en op straat. Een erg mistroostig beeld.

Bawana is een “hervestigings gebied” 40km in het NW van Delhi. In 2004 werden ongeveer 100.000 gezinnen van hun sloppenwijk in Delhi overgebracht naar Bawana. Schijnbaar zonder aankondiging werden ze met vrachtwagens en in bussen naar hier vervoerd. Omdat ze illegaal woonden op een plaats waar Delhi een prestigeproject wilde neerzetten: sportcomplexen voor de Commonwealth Games.

Het merendeel van de inwoners in de Bawana zijn binnenlandse migranten: mensen uit het arme binnenland die naar de “rijke stad Delhi” kwamen, op zoek naar werk. De meerderheid zijn Dalits, laagste kaste en outcasts. Ze hadden zich verspreid over Delhi en leefden in slums en kraakpanden. Illegale huisvestiging dus. En in de loop der jaren nam hun aantal toe - zoals in vele Indische steden. De regering van Delhi heeft voor dit groeiend probleem nooit een goede oplossing gevonden, en heeft het zelfs genegeerd. Met als gevolg dat de stad overwoekerd wordt door slums.

Met het oog op een opwaardering van Delhi tot een “World Class City” werd een contract aangegaan om in 2010 de Commonwealth Games te organiseren. Een “unieke kans” voor Delhi, dus werden de slums platgegooid (letterlijk !) en de inwoners gewoon buiten de stad neergepoot.

De slums worden vervangen door een ‘mooie Games Village’ met alle faciliteiten…
Eenmaal in Bawana worden de mensen aan hun lot overgelaten en genegeerd door de regering. Het toegewezen terrein ligt vol afval, waaronder metaal en chemisch afval. Het wordt een hard bestaan voor deze mensen, in een ongezonde omgeving. En ze zijn hun werk kwijt, dus geen inkomsten. Er is geen zuiver water, geen elektriciteit en geen riolering. Regenwater blijft lang in plassen staan, en is een broedplaats voor muggen en ziekten is zoals malaria, dengue, Chickengunia, tyfus, etc… Deze mensen zijn ongeschoold, kennen hun rechten niet, en hebben slechts een beperkte kennis van gezondheidszorg en ziektepreventie. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt op 12 km afstand. De mensen hebben weinig keuze, en gaan naar een van de vele kwakzalvers die in de regio werken en voortdurend op hun schuldgevoel inpraten. Eerst zaaien ze onrust en daarna dringen ze hun diensten op en vragen exorbitante prijzen voor hun ‘hulp’, waarbij ze vnl steroïden en antibiotica in hoge dosissen gebruiken.

Bawana bestaat op dit moment uit 8 clusters, met elk ± 7000 gezinnen (35 – 40.000 inwoners).

TARA bekommert zich om 4 blokken, meestal de gezinnen waarmee ze al actief waren toen ze nog in Delhi woonden: vnl artisanale kunstenaars. Op dit ogenblik is dit vooral via Community Based Programs, met organiseren van de handwerklieden, vrouwengroepen en schooltjes voor de kinderen. Ook werken ze via microcredit aan vorming van jonge vrouwen; ontwerpen van juwelen, artisanaat, naai- en herstelwerk, en opstarten van kleine winkeltjes. Ook is er aandacht voor counseling, genderproblematiek en microkrediet.

Omwille van de schrijnende leefomstandigheden en gebrek aan gezondheidszorg, gaan we TARA ondersteunen in het uitbouwen van een gezondheidscentrum. Wij tekenen een gezondheidsprogramma uit, waarbij we ons in eerste instantie richten op twee onderdelen: een consultatieruimte voor de bevolking van de 4 clusters + ons Ruchika-model voor gehandicapte kinderen. TARA start met het in kaart brengen van de socio-demografische gegevens van de 4 clusters, levensonderhoudsindicatoren, gezondheidsprofielen en scholingsgraad van de kinderen.

De kosten in het eerste jaar worden geschat op 50.854 euro, waarvan eenmalig 26.866 voor het gezondheidscentrum en jaarlijks terugkerend 23.988 euro. Met microcredit gaan de slumbewoners van Bawani de jaarlijks terugkerende onkosten zelf dragen, wij gaan het gezondheidscentrum sponsoren en opstarten.

We zijn nu op zoek naar sponsors …

 

Dr. Herman Kuppers